Choroby wieku dziecięcego

Choroby wieku dziecięcego

Rozmowa z doktor Małgorzatą Barth, lekarzem-pediatrą z Leśnicy.

 

Czy da się uchronić dziecko przed chorobami?

 

- Dziecko ma prawo chorować, szczególnie w pierwszych latach życia, z powodu niedojrzałości układu odpornościowego. Organizm małego dziecka na co dzień musi stawić czoła licznym wirusom i bakteriom, z którymi spotyka się po raz pierwszy w życiu. Żłobki i przedszkola to idealne miejsca dla chorób zakaźnych, gdyż duża liczba dzieci i ich zachowania (wkładanie zabawek do buzi, niezakrywanie ust podczas kaszlu i kichania, przytulanie, wymienianie się sztućcami, ręcznikami) sprzyjają szybkiemu rozprzestrzenianiu się chorób.

 

Jakie są najczęstsze choroby dziecięce?

 

- Najczęściej występują infekcje dróg oddechowych. Dziecko w wieku do 5. roku życia może przebyć do ośmiu zakażeń dróg oddechowych w ciągu roku, a gdy zacznie uczęszczać do żłobka lub przedszkola - nawet więcej. Większość z nich to łagodne, samoograniczające się infekcje górnych dróg oddechowych. Niektóre, np. zapalenie płuc lub zapalenie oskrzelików, mogą mieć jednak cięższy przebieg i być przyczyną hospitalizacji dziecka.

 

Częste są też ostre biegunki infekcyjne. Ich główną przyczyną są zakażenia rotawirusami. Infekcje te, szczególnie gdy towarzyszy im gorączka i wymioty, mogą prowadzić do odwodnienia organizmu - im młodsze dziecko, tym szybciej dochodzi do tego stanu. W przypadku ciężkiego odwodnienia dziecko musi zostać przyjęte do szpitala celem dożylnego podania płynów. Infekcje rotawirusowe bardzo często przenoszą się na innych domowników, co w dużym stopniu utrudnia funkcjonowanie całej rodziny. Przeciwko rotawirusom można dziecko zaszczepić, ale cały cykl szczepienia należy zakończyć przed upływem 24. tygodnia życia.

 

Które choroby da się ograniczyć poprzez szczepienia?

 

- Szczepienia ochronne znacząco wpłynęły na rodzaj chorób zakaźnych, które pojawiają się w wieku dziecięcym. Świnka, odra czy różyczka są chorobami coraz rzadziej spotykanymi. Często występują natomiast takie choroby jak ospa wietrzna, rumień zakaźny, szkarlatyna, choroba dłoni, stóp i jamy ustnej. Ze względu na ich dużą zakażalność i szybkie rozprzestrzenianie się, ważne jest, by izolować chore dzieci. Najczęściej choroby te mają łagodny przebieg, jednak w niektórych przypadkach może dojść do powikłań, np. do zapalenia móżdżku w przebiegu ospy, zapalenia nerek w przebiegu szkarlatyny.

 

A co, gdy dziecko boli brzuch, nie ma apetytu, nie śpi...?

 

- Przyczyną takich stanów mogą być u dzieci choroby pasożytnicze np. owsica, glistnica, lamblioza. W przypadku glistnicy objawem może być również przewlekły kaszel, spowodowany wędrówką larw do płuc. Aby zapobiegać zakażeniom pasożytniczym, należy przestrzegać zasad higieny. Konieczne jest częste mycie rąk i dokładne mycie warzyw i owoców. Chorobą pasożytniczą, która niestety nadal nie należy do rzadkości, jest wszawica. Wszy przenoszą się głównie przez bezpośredni kontakt z głową osoby zarażonej. Objawy to intensywny świąd skóry głowy, obecność gnid lub żywych wszy we włosach, szczególnie w okolicy potylicznej i skroniowej. W leczeniu stosuje się dostępnie bez recepty preparaty miejscowe. Zaleca się równoczesne leczenie osób z bliskiego otoczenia dziecka.

 

 

Czy rodzic powinien popadać w panikę, gdy choruje jego dziecko?

 

- Infekcje są integralną częścią okresu dorastania prawie każdego dziecka. Wskutek styczności organizmu z różnymi patogenami dziecko nabywa odporność i przy ponownym kontakcie z tym samym patogenem objawy zakażenia nie wystąpią lub będą łagodniejsze. Dlatego na szczęście liczba zakażeń, męczących zarówno dla dziecka jak i rodziców, wyraźnie maleje z wiekiem. Trzeba pamiętać o tym, że małe dziecko w trakcie choroby jest bezradne, nie rozumie, dlaczego źle się czuje, dlaczego boli, dlaczego mama podaje gorzkie lekarstwo. Wymaga wówczas więcej uwagi i zainteresowania ze strony rodziców niż kiedy jest zdrowe - nie ważne, czy jest to tylko przeziębienie, czy poważniejsza infekcja.

 

 

 

 

 

Odpowiedz